«ما را به بازی گرفته‌اند!»: در آلزاس، زلزله‌های کوچک مرتبط با یک نیروگاه زمین‌گرمایی ساکنان را نگران کرده است.

نمیتوان از نصب چشمگیر شرکت لیتیوم دو فرانس در شهر بتشدورف، در بخش با-راین آلزاس، چشمپوشی کرد: در وسط مزارع، یک برج حفاری فلزی به ارتفاع ۵۱ متر برپا شده است.

پس از آماده شدن نصب، با تزریق آب سرد در اعماق زمین، این شرکت قادر خواهد بود آن را با دمای ۱۵۰ درجه سانتیگراد در سطح بازیابی کند و در نتیجه شبکههای گرمایشی را تأمین کند.

این شرکت همچنین قصد دارد از لیتیوم محلول در آب برای استخراج سالانه ۱۵۰۰ تن معادل کربنات لیتیوم استفاده کند که به عنوان ماده اولیه برای ساخت باتریهای الکتریکی عمل میکند. این فعالیت برای دولت بسیار مورد توجه است، به طوری که وزیر امور خارجه، ژان نوئل بارو، را در اوایل فوریه به این محل فرستاد تا این فناوری را که وابستگی فرانسه به واردات گاز و لیتیوم را کاهش میدهد، ترویج دهد. جولی موری، زمینشناس سازمان زمینشناسی فرانسه (BRGM)، به خبرگزاری فرانسه توضیح داد که خاک زیرین آلزاس به ویژه برای تولید انرژی زمینگرمایی مناسب است، زیرا آب گرم در اعماق کمتری نسبت به جاهای دیگر وجود دارد. لرزشی به بزرگی ۳.۹ ریشتر. با این حال، از جنبه منفی، حفاری میتواند راحتتر باعث زلزله شود. او توضیح داد که این لرزشها که عموماً در نزدیکی سطح زمین نسبت به زلزلههای طبیعی رخ میدهند، با همان بزرگی قویتر احساس میشوند. قویترین لرزش مرتبط با زمینگرمایی در منطقه در ژوئن ۲۰۲۱، در لا وانتزناو در نزدیکی استراسبورگ، ۳.۹ ریشتر اندازهگیری شد. حفاری که باعث این زلزله شد، چند ماه قبل به طور ناگهانی متوقف شده بود. و اخیراً، پروژههای دیگری در شمال آلزاس، جایی که بیشتر تأسیسات در آن متمرکز هستند، به حالت تعلیق درآمده است. بنابراین، لیتیوم دو فرانس در ژوئن ۲۰۲۵ یک پروژه حفاری در سوفلنهایم را رها کرد و یک نیروگاه زمینگرمایی که توسط شرکت برق استراسبورگ در ریترشوفن اداره میشد، در دسامبر ۲۰۲۵ به دستور فرمانداری تعطیل شد. آلودگی صوتی، بو و نور، خطراتی برای جنگل... ساکنان محلی با این پروژه مخالفند. در نتیجه، توسعه این پروژهها در سطح محلی با مخالفتهایی روبرو شده است. جوئل رانگ، که در یک مجتمع مسکونی در چند صد متری محل لیتیوم دو فرانس زندگی میکند، نگران است: «ما به دلیل خطرات آن مخالفیم.» این توسعهدهنده نرمافزار میافزاید: «من وقتی از پنجرهام به دکل حفاری نگاه میکنم، بیشتر نگران میشوم!» موریل مانیر، سخنگوی گروهی از مخالفان که در روستایی در همان نزدیکی زندگی میکند، موافق است: «جمعیت نسبت به زلزله بسیار حساس است. وقتی این احساس را در رختخواب خود دارید، کاملاً نگرانکننده است.» آلودگی صوتی، بو و نور، خطراتی برای جنگل، برای مکانهای یادبود جنگ جهانی دوم... او در مورد خطرات منتسب به این فعالیت، خستگیناپذیر است. او خلاصه میکند: «ما مردم روستایی هستیم، دیگر پزشکی نداریم و آنها صنایع تولیدکننده انرژی را به ما تحمیل میکنند که حتی از آنها استفاده هم نمیکنیم، چون برای شهرهای بزرگ است. ما کسانی هستیم که به بازی گرفته میشویم!» «تضمین حداکثر ایمنی در مورد این مسئله لرزهای» شبکههای گرمایش منطقهای که استقرار آنها در مناطق روستایی بسیار گران است، میتوانند به جای آن، شهر هاگناو را با 35000 نفر جمعیتش که در حدود ده کیلومتری آن قرار دارد، تأمین کنند. لیتیوم دو فرانس تخمین میزند که گرمای استخراج شده از یک سایت میتواند به طور بالقوه 20000 خانه را گرم کند، که با این حال، در این مرحله، به جای تأمین انرژی برای افراد خصوصی، مناطق صنعتی را در نظر دارد. پیر بروسولت، مدیرعامل آرورن، گروهی که مالک این شرکت است، اطمینان میدهد: «ما نمیتوانستیم بدون نشان دادن توانایی خود در مدیریت این خطرات فعالیت کنیم.» از نظر او، «تکنیکهای مورد استفاده» و «هماهنگی و همکاری نزدیک با سرویسهای دولتی باید حداکثر ایمنی را در مورد این مسئله لرزهای تضمین کند.» هر لرزشی که از یک آستانه مشخص فراتر رود، عملیات حفاری را به طور خودکار متوقف میکند و از سرگیری آن فقط توسط بخشدار مجاز است. فرانسوا ورنر، عضو شورای منطقهای (مرکز جدید) و مسئول انرژی، توضیح میدهد: «اپراتور مسئولیت دارد که درک کند که آنها بخش جداییناپذیری از منطقه محلی هستند. زیرا «استخراج منابع از زیر خاک... در ناخودآگاه همه، طنینانداز میشود.»