«نباید این حیوان سیاسی را دست کم گرفت»: آیا با جنگ در ایران، دونالد ترامپ رأی‌دهندگان خود را از خود دور خواهد کرد؟

از ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، دونالد ترامپ ایالات متحده را به مهمترین درگیری خود در دهههای اخیر سوق داده است. مردی که قول داده بود از هرگونه جنگ جدید جلوگیری کند، ادعا میکند که به این دلیل اقدام کرده است که "احساس میکرد" ایران قصد حمله دارد. با توجه به اینکه انتخابات میاندورهای تنها چند ماه دیگر برگزار میشود، آیا ترامپ میتواند بخشی از رأیدهندگان خود را از خود دور کند؟ از ۲۸ فوریه ۲۰۲۶، دونالد ترامپ ایالات متحده را صرفاً بر اساس یک "احساس" به مهمترین درگیری خود در دهههای اخیر سوق داده است. این مخالفان سیاسی او نیستند که این را میگویند، بلکه خود کاخ سفید این را میگوید. مردی که در طول مبارزات انتخاباتی خود قول داده بود که آمریکا را به جنگهای جدید نکشاند، ادعا میکند که به این دلیل اقدام کرده است که به گفته خودش "احساس" داشته که ایران در حال آماده شدن برای حمله به مواضع آمریکا است. تنها چند ماه قبل از انتخابات میاندورهای در نوامبر ۲۰۲۶، به نظر نمیرسد که مداخله نظامی به طور یکپارچه مورد حمایت قرار گیرد. طبق نظرسنجی منتشر شده در ۴ مارس توسط NBC، ۵۲٪ از رأیدهندگان آمریکایی میگویند که با جنگ در ایران مخالف هستند. آیا دونالد ترامپ بخشی از رأیدهندگان خود را از خود بیگانه میکند؟

برای بحث در این مورد، «عنوان یک» از لوریک هِنِتون، مدرس دانشگاه ورسای سن-کوئینتن-آن-ایولین و متخصص سیاست و تاریخ ایالات متحده، استقبال میکند.

چه چیزی افکار عمومی را آزار میدهد: مرگ سربازان آمریکایی یا پیامدهای اقتصادی بر قیمت بنزین و تورم؟

آنها قبل از مداخله نیز عمدتاً مخالف آن بودند و این موضوع تأیید شده است. مسئله مرگ آمریکاییها نیست، هرچند که این یک چشمانداز قابل پیشبینی بود. همه این انتظارات منفی در مورد قیمت بنزین و گرانی آن است. نباید فراموش کرد که این امر میلیاردها دلار هزینه دارد. یکی از شکایات مطرح شده علیه مداخلهگرایی آمریکا از دوران جورج دبلیو بوش این است که این پول در خارج از ایالات متحده «سوخته» میشود، در حالی که میتوان آن را در داخل کشور سرمایهگذاری کرد. این استدلالی است که دموکراتها برای افزایش هزینههای اجتماعی از آن استفاده میکنند. در تاریخ اروپا، قبل از جنگ جهانی اول، دقیقاً همین نوع بحث بین هزینههای امپراتوریها و هزینههای اجتماعی وجود داشت. در ایالات متحده، این استدلال طنینانداز میشود، به ویژه در کشوری که دونالد ترامپ خود را به عنوان کسی که میخواهد به این مداخلهگرایی و هزینههای بیملاحظه پایان دهد، معرفی کرده است. دونالد ترامپ اولین رئیس جمهور دوران انتخابات است که کشور را بدون حمایت عمومی درگیر یک درگیری کرد. آیا افکار عمومی دیگر برای او مهم نیست؟

برای جنگ دوم خلیج فارس، یازده سپتامبر و تأثیر اجماع پشت پرچم و رئیس جمهور وجود داشت که دیگر وجود ندارد. از یک سو، یازده سپتامبر دیگری رخ نداده است و از سوی دیگر، ترامپ به ویژه تفرقهانگیز است که مانع از این نوع وحدت میشود.

او با افکار عمومی که از قبل علیه او هستند شروع میکند. علاوه بر این، او به کسی گوش نمیدهد و کسی نمانده است که چیزهایی را که ممکن است او را ناراحت کند به او بگوید. در دوره اول ریاست جمهوری او، ژنرالها و دیپلماتهایی بودند که میتوانستند به او بگویند که چیزی لزوماً ایده خوبی نیست، یا دقیقاً همان کاری را که او گفته بود انجام نمیدادند. این شکل از مقاومت داخلی دیگر در دوره دوم ریاست جمهوری او وجود ندارد؛ او هر چه را که میخواهد، چه خوب و چه بد، به دست میآورد.

وزیر امور خارجه او، مارکو روبیو، مداخلهگرا است، در حالی که معاون رئیس جمهور، جی. دی. ونس، با آن مخالف است. آیا کسانی که میتوانند وزنه تعادلی ایجاد کنند، بالاخره ساکت میشوند؟

جی. دی. ونس سابقه قابل توجهی در مخالفت با مداخلهگرایی دارد، همانطور که ترامپ، که توییتهای گذشتهاش علیه مداخلهگرایی در ایران دوباره در حال ظهور است، سابقه دارد. ونس هنوز اخیراً میگفت: "ما بلیط صلح هستیم." با این حال، او به ریاست جمهوری نوامبر 2028 چشم دوخته است. بنابراین برای او نامتجانس است که خود را بر سر یک مسئله ایدئولوژیک با ریاست جمهوری ایالات متحده در تضاد قرار دهد. او با گفتن اینکه جنگ، صلح است، روایت خود را تغییر میدهد.

این برخلاف ایدئولوژی اوست، اما او نشان داده است که قادر به تغییر آن است، همان کسی که ترامپ را در سال ۲۰۱۶ با هیتلر مقایسه کرد. کاخ سفید ارزش چند چرخش ۱۸۰ درجهای را دارد. رقابتی بین ونس و روبیو وجود دارد و ترامپ با پرسیدن از مشاورانش که چه کسی را به عنوان جانشین خود میبیند، آنها را به بازی میگیرد. جو در کاخ سفید نمیتواند خیلی آرام باشد.

پایگاه MAGA (آمریکا را دوباره بزرگ کنیم) که در ابتدا با یک پلتفرم ضد مداخله "آمریکا اول" انتخاب شد، چگونه به این جنگ در ایران واکنش نشان میدهد؟

این یک پدیده بسیار جالب است. پایگاه MAGA در درجه اول به شخص ترامپ وفادار است، بیشتر از ایدههای او. نظرسنجیها نشان میدهد که اگر آنها طرفدار MAGA باشند، طرفدار جنگ هستند زیرا آنها در درجه اول و مهمتر از همه، طرفدار ترامپ هستند.

ما شاهد شکافی بین جناح راستِ طرفدارِ MAGA (بخش عمدهای از رأیدهندگان) و افراد تأثیرگذاری مانند تاکر کارلسون یا مارجوری تیلور گرین هستیم که از دیرباز از مخالفان مداخله بودهاند و به ارزشهای خود وفادار ماندهاند. این نفوذ برای انتخابات میاندورهای نوامبر بسیار مهم است. آیا این درگیری بر نتایج تأثیر خواهد گذاشت؟ خودِ درگیری تأثیری نخواهد گذاشت، زیرا ترامپ همیشه حق با رأیدهندگان طرفدار MAGA است. با این حال، پیامدهای این درگیری، بهویژه در مورد قیمت سوخت، میتواند تأثیر داشته باشد. نظرسنجیها نشان میدهد که جناح راستِ طرفدار MAGA همچنان وفادار است، اما اگر رئیسجمهور، که مدافع قدرت خرید بود، دیگر وفادار نباشد، بخشی از رأیدهندگان (اسپانیاییتبارها و غیره) ممکن است احساس کنند که به آنها خیانت شده است. آنها ممکن است به دموکراتها رأی دهند یا اصلاً رأی ندهند، که این برای نامزدهای جمهوریخواه یک شکست خواهد بود. سنا میتواند به دموکراتها روی بیاورد، چیزی که چند هفته پیش غیرقابل تصور بود.

با وجود تورمی که میتواند دوباره افزایش یابد، سابقه اقتصادی دونالد ترامپ چندان عالی نیست؟

وقتی افکار عمومی منفی است، اعداد دیگر اهمیتی ندارند. اگر ترامپ، که به رئیس جمهور صلح و قدرت خرید بودن خود میبالید، رئیس جمهور جنگ و قیمت بالای بنزین شود، این برداشت از "بازنده" بودن میتواند عواقب جدی در صندوقهای رأی داشته باشد.

آیا او میتواند اوضاع را معکوس کند، مثلاً اگر رژیم ایران سقوط کند و قیمت بنزین کاهش یابد؟

این سناریویی است که در آن همه چیز کاملاً سر جای خود قرار میگیرد، اما بسیار بعید است. ما شاهد یک موضعگیری سرسختانه در ایران هستیم، نه سناریوی قیام مردمی. ترامپ همیشه روایت را برای مطابقت با اهداف خود بازنویسی میکند. اقتصاد آمریکا و به ویژه ترامپ، نوعی انعطافپذیری دارد. ما مطلقاً نباید حیوان سیاسی ترامپ را دست کم بگیریم.